Do Cartafol de Manuel Torres
Volvemos a sonsacar un escrito de Manuel Torres, que foi máis que un gran pintor, da recompilación feita polo Ateneo Santa Cecilia no ano 1986 de moitas das súas escritas que titulou Do meu Cartafol e hoxe traemos unha referencia á festa do Corpus, moi oportuna polas datas que corren neste intre. Coma sempre respectmos a escrita do autor íntegramente.
Carriola.08.06.21
O Vello Corpus Marinense
O estoupido de cen bombas
despertou o novo día
resoneando no outo ceo
Grande estronicio facía.
A ialba como una ninfa,
de tul dorballo cinguida
pouco a pouco, mainamente
do fol da noite surdía.
Namentras, da vella igrexa
de vagariño saían
as bateladas do Anxelus
que o monaguillo tanguía.
Érguete xa, Maripepa
que alborexa o santo día.
Hoxe hai fume na igrexa
e nas rúas alegría.
Daquela ó lonxe resoa
repenicadora e crara
a algareira melodía
que toca una vella gaita.
O gaiteiro que a toca
señor Marañón se chama
que no alto de Sidrás
ten aberta a súa casa.
A gaita madrugadora
entra na vila orballada
aledando ó vesindario
cos aires dunha alborada.
A vila, conxunto urbán
de casas acoguladas
apatuñadiñas todas
á beira da mar salgada
ten rúas moi estreitiñas
case todas empedradas
que suben e baixan todas
en disposición radiada
para ir deica o pe da igrexa
como sentro da súa trasa.
Baixo o gran fanal do ceo
hoxe a vila cheira a campo
as campanas voan ledas
niste grande día santo
Velehí ven a prosesión
polas rúas encostadas
tripando polo camino
alfombra ben aromada
de espadaina e fiuncho
e mentraste en abundansia
o gaiteiro vai diante
marcando o paso coa gaita
i os rapases no seu mundo
rechouchían coa espadaina.
Polas paredes branqueiras
baixa moi leda a riada
de colchas de mil coores
en retesía loubada.
Polas rúas mariñeiras
vai pasando a prosesión
cen ollos dinde as fiestras
óllanna con devosión.
Atrás vai o Santísimo
baixo o palio proteutor
que levan seis homes vellos
con respeto e devosión.
Escoltando, a cada lado
van as fías con fachóns
alumeando ó Santísimo
asegún a tradición.
Diante do palio os santiños
enfiados alá van
marcando o paso coa gaita
ladeándose a compás.
A Patrona co estandarte
San Miguel co seu pendón
outros sin pendón nin nada
todos van na prosesión.
Tres veces polo camino
a prosesión ten parada
onde a xente adora ó Corpus
namentras un coro canta.
A primeira é a de Ríos
na súa casa da Ribeira
logo a de Pasos na plasa
e doña Amalia a terseira.
Rematada a seremonia
estouran bombas no ceo
i o bombo faille compaña
co pom pom no coiro vello.
Sigue o ritmo do gaiteiro
a marcha da prosesión
os rapases co seu tema
as campanas co seu son
e vai entrando na igrexa
o cortexo co El Señor
cheos os peitos de gozo
por manter a tradisión.
