Carriola.Redacción.07.09.21
Xa nos quedan poucas páxinas que reproducir das que don Manuel Torres Martínez deixou escritas no seu cartafol porque, o extraordinario pintor, ademais de manexar as técnicas de cor para asombrar cos seus cadros, tiña tamén un lapis encantado para debuxar palabras recollendo as cousas do seu tempo como vimos lendo aquí na Carriola de Marín na que nos sentimos moi orgullosos de poder compartir cos nosos lectores os sentimentos do apreciado Torres do que hoxe, respectando a súa escrita, daquela non limitada por normativización algunha, referiuse a
O Moíño
Isto que estás vendo, morea informe
de pedra que foi algo, escangallada,
imaxe triste do que tivo senso
nobre funsión por todos estimada
foi deica hoxe moíño cantareiro
bebedor sedento dunha fresca auga
que ía de vagariño pola presa
a cantar no rodicio a súa balada.
O suor do labrego en graus devolto
de trigo e millo a tersías co senteno
pasou pola moega con fartura
namentras o inquedo cacarexo
sacudía a cangalleira sin folgura.
A dura mó dilixente, anda que anda,
foi moendo o suor dos seareiros
e na aldea, dinde unha a outra banda
os homildes moiños fariñeiros
foron mantenza da humán xuntansa.
Mais o progreso impoñente e abourante
montado en avións de moita presa
mudou as formas de un “modus” vixente
que tiña vinculansa coa artesa.
I o que fora por todos estimado
foi entonses por todos derrubado.
Algo mais que graus moía o moiño
na paisaxe aldeán apousentado.
Algo morre con él cando non canta
o ledo cacarexo tan loubado
