Rivas Quintas, unha eminencia infatigable
Por José Ruiz Guirado
CONTINUAMOS CON LO publicado en Carriola de Marín sobre Rivas Quintas en la anterior entrega. Los espacios y los tiempos en la prensa hay que cumplirlos necesariamente. Elixio Rivas Quintas, es un humanista en este siglo XXI. Lo que vendría a ser un intelectual imprescindible.
O DERRADEIRO ANO , nunha grata conversa contoume que estando en Marín, quería recoller o canto dun paxaro, que o facía na fraga a unha hora determinada do amecer. “No me quedó otro remedio que madrugar todos los días, de ir al campo con la grabadora, hasta que conseguí grabar el canto”. Nin que decir ten que, se alguén o chega a ollar coa grabadora encendida; unha de dúas: ou colleo por tolo, ou por unha alma en pena.
RIVAS QUINTAS é un traballador infatigable e riguroso. Da súa fecundidade dan probas numerosas publicacións, das que daremos conta máis adiante; da sua laborosidade e método mellor que nolo conte el. “Escuchar, preguntar, apuntar vocablos que me sonaban a nuevos, que sospechaba asusentes de las trojes patrias de nuestro acervo léxico. Fue mi intención no recoger palabras que, de algún modo resultaran inéditas y para ello las hemos ido filtrando en consulta con nuestros diccionarios. El criterio ha sido: retener y presentar toda la palabra totalmente nueva, toda variante inédita, toda acepción o matiz significativo no constatado y que supone un aumento de riqueza para nuestro idioma. Hemos tenido buen cuidado de hacer constancia del lugar recogido y también sin rigor excesivo, de reflejar la fonética y la morfología particulares.El campo de la acción ha sido Galicia entera.”
Non é de extrañar nin parecerá esaxerado, polo tanto, se FRAMPAS e logo FRAMPAS II, os lera como se dun excelente ensaio se tratase. Así, claro, se un lee O MUIÑO, LABRANZAS E FERRAMENTA MANUAL, O CASTIÑEIRO E AS CASTAÑAS; o que fai é disfrutar. E asegúroslle que asó foi en temas como no adicado ao “magosto” - nome, acción, orixe, etc -. Pero máis que a fecundidade de este home - que é impresionante o feito e o por facer-, admiráme a súa sencillez. Calquera outra persoa con esta bagaxe a súas costas sería un ser intocable, inabordable, intratable (enténdaseme o que quero decir). Non se esqueza que, entre outras cualidades, é doutor en FILOLOXÍA ROMÁNICA, correspondente da REAL ACADEMIA DA HISTORIA, E MEMBRO DA COMISIÓN DE TOPONIMIA DE GALIZA.
FALAMOS, por tanto, dunha autoridade na materia. Da súa estancia e actividade en Marín, xa dan conta Xosé Rodríguez Cruz y Enriqueta Otero Farto, en páxinas publicadas. Traballos da toponíamia, orixe e lembranzas de Marín; da Danza de Espadas; Marín, terra e mar; O forno do pan ; A auga na natureza, e un longo etcétera. Posúe a Medalla de Ouro da Provincia de Ourense, como o Premio Otero Pedrayo en 1980 pola súa obra A Limia, o Premio "Taboada Chivite" (1980); ou a Medalla Castelao da Xunta de Galicia (2000), entre outras.
