The current Bet365 opening offer for new customers is market-leading bet365 mobile app You can get a free bet right now when you open an account.

Do Cartafol de Manuel Torres

Seguimos extraendo do Cartafol de Manuel Torres, publicado polo Ateneo Santa Cecilia no ano 1986, algúns dos seus agarimosos relatos e, como sempre, respectando a escrita que utilizou o autor naquel tempo.

 SIÑA BINITA

 Siña Binita era unha vella dura e san coma un buxo. Pequeneira, gasalleira e faladeira. Casou nova e nova quedou sen compañeiro sumido unha noite no fondo arcando do mar aberto. Chorou a mares, vistéuse de loito i escomenzou con esprito resinado o que ía a sere a súa vida.

 Vivía a unha pedrada do mar no estreito acouugo da súa casiña pequena e xeitosa, máis limpa que un coral, con un patín outo pra subir a ela coma quen sobne a un pombal. Alí dentro tiña o seu niño a siña Binita, coas paredes máis brancas que o sol, co chan limpo como unha patena e un arrecendo de frescura que daba groria cheiralo. No cuarto, unha cama de ferro con pirillas douradas locía festón bermello polas beiras da sabán e almofada, e unha colcha de alguedón estampada cubríalle o leito de un ledo campo de rosadas rosas. Da parede penduraba a estampa de San Miguel coa espada erguida ameazando ó demo agachado e sorridente, e un pouquiño máis abaixo, o retrato do difuntiño con roupa de mariñeiro da Armada. Unha pequena fiestra ollaba o porto por riba dos tellados veciños e por ela entraba o sol nas serán de bo tempo. Niste recanto da casiña tiñan acougo toda-las coitas de Siña Binita e de cando en cando a lembranza alcendía as ledas imaxes da lonxana mocedade que pouco a pouco se ían esmorecendo e trocando polos docemente tristes recordos da súa non lograda maternidade.

Siña Binita vivía do mar. Mercaba peixe, salgaba peixe afumaba peixe vendía peixe sempre á beira do mar.

Erguíase de cote denantes que o sol. E namentras chegaban as anaus do xeito, palicaba un pouquiño ao socaire dalgún bote deitado na area enxuta. Dimpois, carregada de peixe na gran cesta espartelada, corría lixeira polas rúas e congostras pra chegar a tódalas partes primeiro que ninguén. O seu pasar remexía o airo ainda dormido nos recantos da vila e a súa voz pregoeira metíase polas regandixas das portas deica chegar ó leito morne onde se espreguizaban naquela hora as donas preguizosas.

Nas xiadas mañanciñas do inverno de aceirada brétama, denantes que o sol abesullara o paisaxe por riba dos montes, xa estaba siña Binita metida no río hastra os xionllos coa roupa erguida cunha seneira de lan, batendo e levando na auga fría as longas pezas do xeito enlodadas nos lances da ría. As xentes madrugadoras ollaban con pasmo á vella lisgaira metida na auga que lle salpicaba de pérolas cristaíñas as pernas amortadas.

Lembrando a siña Binita, pensamos: Emporiso qué duros eran os vellos dalgún tempo