Total: encontrados 10592 resultados.
Página 11 de 530
Carriola.Necrológica.09.04.26
julio@carriola.es
La funeraria SAN MARCOS comunica el fallecimiento HOY, día 9 de abril de don JOSÉ CALVAR SOUTO cuyos restos mortales permanecerán en el Tanatorio San Marcos, de Marín, sala número 2, hasta el momento de su traslado mañana VIERNES día 10 a las CINCO Y MEDIA de la tarde al cementerio parroquial de Mogor para su inhumación.
Asimismo comunican que el funeral por el eterno descanso de su alma será también mañana VIERNES, día 10 a las SEIS Y MEDIA de la tarde en la iglesia parroquial de San Jorge de Mogor. DEP.

Carriola.Necrológica.09.04.26
julio@carriola.es
La funeraria SAN MARCOS comunica el fallecimiento HOY, día 9 de abril de don FRANCISCO FERNÁNDEZ AZOR cuyos restos mortales permanecerán en el Tanatorio San Marcos, de Marín, sala número 1, hasta el momento de su traslado mañana VIERNES día 10 a las DOCE del mediodía para su incineración en el crematorio Terras de Pontevedra en la intimidad familiar.
Asimismo comunican que el funeral por el eterno descanso de su alma será también mañana VIERNES, día 10 a las SEIS Y MEDIA de la tarde en la iglesia parroquial de Marín Templo Nuevo. DEP.

Carriola.Redacción.09.04.26
La tempodara de furanchos ya está en marcha a todo trapo y van abriendo las bdegas los cosecheros particulares que ofrecen el sobrante de sus cosechas a los muchos “clientes quelos visitan para degista los caldos màs tradicionales
Y ya està en marcha el “Furancho Lois”, en Macenlle, que tras el éxito de los dos años precedentes, vuelve a abrir su oferta de, según nos indica “Viño branco e tinto multivarietal das nosas viñas rexistradas na IXP do Morrazo e, para acompañar o viño teremos empanadas diversas, destacando as de millo corvo aptas tamén para persoas veganas e celíacas, tortillas, raxo, chourizos e ovos con pan millo, todo caseiro”.
El propio Lois nos indica que “O Furancho abrirá ao publico os venres e os sábados das 20.00 ás 24.00 horas e os domingos de 13.00 a 16.00 e dispoñemos dun aparcadoiro nunha finca desde a que se chega directamente ao Furancho. Ademáis, as persoas con mobilidade reducida poden acceder perfectamente desde a entrada principal”.
Llegar al furancho de Lois es sencillo y cómodo, tomando como referencia el desvío en la carretera PO313, en Vistaalegre, que está muy cerca de la fábrica de colchones LIRÓN. A partir de ahí, 1 kilómetro, solo hay que seguir la señalización que conduce claramente hasta el furancho
Reservas
Informa Lois finalmente que quien quiera efectuar alguna reserva podrá hacerlo en el teléfono 610 89 34 61 al que también se puede solicitar la ubicación del furancho si fuera preciso
Carriola.Redacción.09.04.26
Han desaparecido los cables de todo tipo que afeaban, como ocurre en otras muchas zonas del municipio, el entorno urbano de la Plaza de Abastos Municipal de Seixo y su soterramiento ha sido un verdedero acierto
La zona del Mercado de Abastos e Seixo, tras la construcción de la nueva plaza allí realizada se ha visto estéticamente muy mejorada al desaparecer los cables que afeaban el entorno como ocurre en otros muchas zonas del concello donde habría que hacer algo así o, cuando menos, exigir a las empresas de telefonía y demás que pongan un grano de estética en sus trabajos

Antes del arrancado de cables
El soterramiento del cableado era una intervención muy demandada por el vecindario consciente de la mejora urbanística de la zona de un par de años para acá siendo allí donde se celebran muchos actos de carácter social y festivo
Paralelamente, y como consecuencia del “arrancado” de los cables pegados, la fachada del mercado sufrió un considerable deterioro motivo por el cual el Concello aprovechó acondicionarla mejorndo también con ello la estética del edificio. Según indican desde el concello “Os traballos incluíron o repintado da fachada, o chorreado das zonas en pedra para recuperar o seu aspecto orixinal e a colocación do logotipo corporativo do Concello na parte central, elaborado en pedra e integrado estéticamente coas letras xa existentes do mercado”.
También indican que “Con esta intervención, o Concello de Marín busca reforzar a harmonía estética do centro urbano do Seixo, un espazo de gran actividade social e económica no que se concentran numerosos bares, comercios e establecementos hostaleiros. Así mesmo, preténdese contribuír á dinamización do propio Mercado e da praza que o rodea, consolidando este ámbito como un punto de encontro atractivo e de referencia para veciños e visitantes”.
Carriola.Redacción.09.04.26
Setenta e dous son os concursos que leva convocados o Ateneo Santa Cecilia (antes “Asociación de Cultura y Arte” do mesmo nome), o concurso de maios e embarcacións que cada día 1 de maio se celebra en Marín como uha festa de Natureza e tradición na que participan, principamente nenos e nenas aínda que oa maiores teñen o encargo de axudar no traballo de facer tanto maios como barcos e as “coplas” correspondentes
E este será o concurso 73 co que o Ateneo quere seguir coa tradición, dirixido a tódolos centros escolares (idade mínima das persoas participantes: 2º ciclo de Educación Infantil e idade máxima: alumnado de 2º de bacharelato), asociacións e demais colectivos de Marín e contorna.
BASES DO CONCURSO
1.- Os MAIOS terán forma cónica e os armazóns poderán estar feitos con calquera material. Terán que ter unha altura mínima (dende o agarre) de 1.30m. e na súa decoración exterior só se empregaran elementos naturais (no caso de ter que utilizar alfinetes, estes serán da cor da flor (brancos para flor branca e amarelos para flor amarela) e o exceso na utilización de silicona (sempre e cando se vexa demasiado), minguará a nota.
2.-As EMBARCACIÓNS serán de construción artesanal.
3.-A COROA deberá respectar as formas tradicionais dos maios de Marín e estará recuberta con material vexetal. Non se permitirán nin puntuarán engadidos de figuras ou outros símbolos non tradicionais, tendo coidado en que non se vexa o ferro da estrutura xa que puntuaría en negativo.
4.- Os grupos que desexen participar neste concurso, teñen que facer a súa inscrición antes das 20:00 horas do venres 24 de abril (pasada a hora de entrega, non se admitirán a concurso). Para elo, deberán cubrir a folla de inscrición que poden recoller na secretaría do Ateneo, sita na rúa do Forno 42 – baixo, en horario de luns a venres, de 18:00 a 20:30h. Á dita solicitude deberán xuntar 2 copias da letra coa que vaian participar neste concurso.
5.- A valoración dos grupos participantes farase mediante un XURADO nomeado polo Ateneo que puntuará de 1 a 10 a cada maio ou embarcación en cada un dos apartados correspondentes; puntuación que se fará pública ao remate do concurso. Este Xurado contará cunha persoa secretaria do Ateneo e o seu fallo será inapelable.
6.- Os apartados do concurso para MAIOS serán: letra-construción-coroa e interpretación.
Para EMBARCACIÓNS: letra e interpretación a non ser que a embarcación sexa de nova creación e entón tamén se valorará a construción, tendo dereito, se así o valora o xurado a un premio neste apartado.
7.-Tódolos grupos recibirán unha axuda económica polo simple feito de participar, ademais da tradicional rosca e o chocolate para as persoas compoñentes.
8.- As coplas deberán ir escritas en galego e serán de libre composición.
9.- Na interpretación cantaranse durnte o concurso, 4 estrofas se son de 4 versos e 2 se son de 8, máis a última, e empregaranse as melodías tradicionais tanto no caso dos maios como das embarcacións.
10.- A relación e contía dos premios farase pública nos medios de información local.
11.- Os grupos participantes terán, obrigatoriamente, que concentrarse ás 12:30 horas na alameda Rosalía de Castro, no entorno do palco da música (nos círculos pintados no chan), e ás 17:00 horas, na Praza do Reloxo (a non ser que a organización lles comunique o contrario por mor de condicións climáticas adversas).
12.-A participación no concurso obriga á aceptación destas bases.
Carriola.Redacción.09.04.26
Hoy es jueves, primero del mes de abril, y como tal corresponde la celebrción del Pleno de la Corporación Municipal y así será desde las ocho e la tarde pero con un Orden del Día muy esquelético
Y es que, aparte del os puntos de aprobación de actas anteriores y dación de cuentas de la alcaldía al Pleno, tan solo contiene dos mociones del BNG, la primera de ellas “instando á sinatura de convenios con distintas entidades para que permitan o uso dos seus aparcadoiros”, y la segunda a la que ya hicimos referencia en Carriola días pasados, propoñendo “a creación dun parque infantil cuberto no Concello”.
La alcaldía dará cuenta de sus resoluciones y de los acuerdos adoptados por la Junta de Gobierno Local en las sesiones del mes de marzo y se pondrá en conocimiento de los miembros de la corporación “O informe de Intervención sobre as resolucións contrarias aos reparos formulados no mes de marzo de 2026”.
Moción del BNG sobre aparcamiento
Son dos las mociones del BNG en el Pleno de hoy. Una de ellas trata de la creaci´pn de un parque infantil cubierto y de ella publicamos ya en carriola su texto completo. La segunda contiene una propuesta de estimación del partido nacionalista sobre nuevas soluciones de aparcamiento y, al respecto la concejala

Celia García Santomé nos remite el siguiente escrito:
“O Bloque Nacionalista Galego (BNG) presentará no vindeiro pleno do 9 de abril unha moción orientada a aliviar a situación do problema de aparcamento no casco urbano mediante a colaboración con entidades privadas e outras administracións.
A iniciativa contempla a sinatura de convenios con supermercados e outras entidades que dispoñen de prazas de estacionamento dispoñibles fóra do horario de maior actividade, especialmente en domingos, festivos e xornadas de elevada afluencia. Así mesmo, prevé establecer acordos coa Autoridade Portuaria para habilitar zonas de estacionamento na contorna da avenida de Ourense e do paseo Alcalde Blanco, así como a sinatura dun convenio coa autoridade eclesiástica para permitir o uso do aparcadoiro da igrexa parroquial en días de especial actividade, como os xoves de feira. Segundo expón o BNG, estas medidas permitirían aumentar de maneira inmediata a oferta de aparcamento sen necesidade de acometer investimentos elevados.
A falta de estacionamento é unha problemática estrutural en Marín, agravada nos últimos anos pola eliminación de prazas sen alternativas suficientes. Neste contexto, a formación nacionalista, defende a necesidade de aplicar solucións realistas e baseadas no aproveitamento dos recursos xa existentes.
O BNG subliña que esta proposta dá continuidade ao conxunto de iniciativas presentadas anteriormente para mellorar a mobilidade na vila, baseadas no propio documento do PMUS do Concello e no diálogo e colaboración co tecido social e económico. “A veciñanza precisa solucións útiles e inmediatas que melloren o día a día e favorezan a actividade comercial”, destacan.
Desde o BNG agardamos que o goberno do Partido Popular (PP) valore esta proposta e avance cara a medidas efectivas que contribúan a aliviar un dos principais problemas da vila”.
Carriola.Redacción.09.04.26
“Non á Planta de Urbaser en Pardavila” foi a consigna que os membros da “Plataforma Veciñal de San Xulián” deixaron patente onte na concentración que tivo lugar nas portas do Concello para expresar o rexeite á instalación da pretendida de operacións da empresa concesionaria da recollida do lixo
Desde ás doce do mediodía al como estaba na convocatoria, un nutrido número de veciños e veciñas de San Xulián concentráronse diante do edificio do concello de Marín para expresar oo seu rexeitamento á pretensión da instalación dun aparcadoiro, taller, lavadoiro de camións e punto limpo da empresa URBASER na antiga Canteira de Pardavila.
Seundo expresaron durante a concentración, “A localización proposta para ese cometido e totalmente inadecuada ao tratarse dunha parcel asituada en solo rústico dotacional, nun entorno rural habitado e moi próximo a vivendas dado que pretende situar a 25 metros dun curso fluvial; apenas a 50 de vivendas e fronte a unha parada de autobús escolar”.
Para os veciños que se consideran afectados por esta intención da empresa recolledor de lixo, “A implantación dunha infraestructra desas características suscita serias dúbidas de legalidade urbanística, ambiental e sanitaria” e para elo manexan textos legais da normativa vixente entendo, ademáis como moi mportante a realización, por obligación legal, dun estudo de impacto ambiental.
Perxuizo medioambiental
Consideran, por outra parte, que a actividade prevista “Podería xerar ruidos, verquidos contaminantes, manipulación de residuos, prolifertacion de roedoees e insectos na zona e un incremento significativo do tráfico pesado con consecuencias directas sobre a calidade de vida dos veciños e sobre o medio natural, polo que desde a plataforma veciñal consideramos que non é rzoable situar unha infraestructura deste tipo nunha parroquia rutal habitada, existindo alternativas máis axeitadas”.
A este respecto sinalan que “A propia empresa dispón actualmente dunha nave no polígono industrial de Barro, unha zona industrial preparada para este tipo de actividades e asfastada das vivendas”.
A concentración podría ser un primeiro paso na campaña de rexeitamento que o vecindario afectado aseguran que están dispostos a continuar mantendo para evitar a instalación dese complexo.
Carriola.Redacción.08.04.26
Dice quien sabe que la “Gota Malaya” es un sistema de tortura que acaba provocando locura a quien lo sufre por la repetición constante de una gota fría cayendo rítmicamente sobre la frente del torturado.
Pues así se sienten los vecinos de Concepción Arenal, a la altura del Grupo Escolar, con la gota malaya sonora propiciada por la chapuza realizada entre la empresa que asfaltó la carretera y la de telefonía cuyo nombre reza sobre la chapa de hierro.
Ayer, una vecina verdaderamente atacada de los nervios, me aseguró en la calle que está dispuesta a ir al Concello con un cencerro y hasta a pedir que el resto de vecinos la acompañen con cacerolas o lo que sea, para exigir que se suprima el dichoso ruido que cada vez que pasa un vehículo sobre la tapa hace de día y de noche, impidiendo el descanso normal de las familias del entorno. Y si no es el Concello quien tiene que solucionar el asunto, que exijan desde allí que lo haga quien tenga que hacerlo que para eso, para defender al ciudadano, está el ayuntamiento.

Lo peor, si hay algo peor, es que a mediados del pasado mes ya reflejamos en Carriola la desesperada crítica de los vecinos del edificio que está justo frente a la “tapa” que son , aunque no los únicos, los que padecen este tormento y, a pesar de todo, nadie ha movido un dedo, al parecer, para hacer algo que solucione el caso. Pues el cabreo va en aumento. Aviso.
Carriola.Redacción.08.04.26
La piscina municipal, el Instituto Illa de Tambo y el colegio SEI San Narciso cuentan ya con nuevos desfibriladores que completan de alguna manera la dotación a todos los centros deportivos de la localidad según informó ayer el concejal de deportes Antonio Traba
Antonio Taba Miñones, concejal de deportes, hizo entrega ayer de sendos desfibriladores en la piscina municipal, Instituto Illa de Tambo y pabellón del SEI San Narciso, aparatos con las que ya cuentan los pabellones de A Raña, Sequelo y Cañota, y también el Estadio de San Pedro, quedando pendientes para una próxima dotación el instituto Mestre Landín y el CEIP A Laxe.
Un aparato que puede ser vital
Taba destacó la importancia de tener en las instalaciones deportivas un desfibrilador “Contar cun desfibrilador nunha instalación deportiva municipal é fundamental porque pode marcar a diferenza entre a vida e a morte nunha emerxencia cardíaca e, un desfibrilador externo automático (DEA) permite que calquera persoa, aínda sen formación sanitaria, poida utilizalo, actuando de forma rápida e restablecendo o ritmo cardíaco mediante unha descarga eléctrica controlada”.
Carriola.Redacción.08.04.26
O Ateneo Santa Cecilia de Marín convoca o XII Concurso de Relato Curto “Marín Conta Letras Galegas 2026”, aberto á participación do alumnado dos centros de ensino de Marín e, atendendo á súa proximidade xeográfica, tamén a Placeres.
Poderá participar todo o alumnado que o desexe, de Educación primaria, e Educación secundaria, cun único texto de creación literaria en lingua galega e cunha extensión máxima de 2 folios a unha soa cara (os traballos que superen esta extensión quedarán descualificados inmediatamente do concurso). Os traballos deberán presentarse mecanografados, empregando o tipo de letra “Arial”, en tamaño 12 e a dobre espazo. Non obstante, no caso de escolares de primaria de 1º e 2º ciclo, acéptanse traballos manuscritos.
CADA COLEXIO PODERÁ PRESENTAR UN MÁXIMO DE 12 TRABALLOS POR CATEGORÍA
Tanto a temática como o xénero narrativo serán libres, establecéndose como única condición que o relato aconteza en Marín. Os textos presentados deberán ser inéditos, non estar premiados en ningún outro certame anterior, nin estar pendentes de resolución doutro concurso.
Os relatos presentaranse cun “lema” pola parte traseira da última folla e sen o nome do/a autor/a. O centro escolar xuntará aos traballos un sobre onde, para cada lema, aparezan os seguintes datos: nome e apelidos do/a autor/a, curso, colexio, enderezo postal ou correo electrónico e teléfono, facendo constar tamén a categoría na que participan. Os traballos deberán presentarse na sede do Ateneo Santa Cecilia de Marín (Rúa do Forno, nº 42, baixo - 36900 · Marín · Pontevedra). Poderán entregarse en persoa ou remitirse por correo electrónico (ateneosantacecilia@gmail.com) e, o prazo de recepción dos traballos remata ás 20:00 horas do MARTES, 28 de ABRIL de 2026.
Xurado e premios
O Xurado estará formado por tres persoas e o seu fallo será inapelable, podendo declarar desertos os premios dunha ou máis categorías se así o considera. O xoves 14 de maio daranse a coñecer os traballos finalistas en cada unha das tres categorías do concurso. O fallo e entrega de premios terá lugar o venres 15 de maio ás 20:00 h no local do Ateneo Santa Cecilia.
Establécense tres premios por cada categoría:
Primaria A (1º, 2º e 3º)
1º premio: 60€; 2º premio: 40€; 3º premio: 30€
Primaria B (4º, 5º e 6º)
1º premio: 70€; 2º premio: 50€; 3º premio: 40€
ESO
1º premio: 80€; 2º premio: 60€; 3º premio: 50€
OS PREMIOS PODERÁN CANXEARSE EN CALQUERA LIBRERÍA DE MARÍN
Ademais, todas as persoas finalistas recibirán un diploma acreditativo da súa participación.
Os textos premiados quedarán en poder do Ateneo Santa Cecilia de Marín que se reserva o dereito da súa publicación así como a difusión da autoría do texto e a imaxe do seu autor ou autora.
O Ateneo Santa Cecilia non devolverá os orixinais presentados ao concurso.
As persoas participantes aceptan as presentes bases así coma o fallo do xurado. Para todas aquelas cuestións non previstas nos apartados anteriores, aplicarase o criterio inapelable do xurado. O incumprimento de calquera dos puntos das bases descualificará, de inmediato, o traballo presentado.
Carriola.Necrológica.07.04.26
julio@carriola.es
La funeraria SAN MARCOS comunica el fallecimiento HOY, día 7 de abril de doña PILAR GONZÁLEZ BARCIA cuyos restos mortales permanecerán en el Tanatorio San Marcos, de Marín, sala número 1, hasta el momento de su traslado mañana MIÉRCOLES día 8 a las SEIS MENOS CUARTO de la tarde para su inhumación en el cementerio municipal de A RAÑA
Asimismo comunican que el funeral por el eterno descanso de su alma será también mañana MIÉRCOLES, día 8 a las SEIS Y MEDIA de la tarde en la iglesia parroquial de Marín Templo Nuevo. DEP.

Carriola.Redacción.08.04.26
Los marinenses Jaime Escofet y Rosa Crespo son propietarios de un jardín de camelias en Valga, lugar de su residencia, que es como un verdadero paraíso en el que disfrutan viviendo intensamente la flor del invierno y ahora abren sus puertas para compartir tanta belleza con quien quiera, hasta completar aforo, visitarlo

Escofet es un apellido ligado con el progreso económico de Marín no en vano pertenece a la colonia catalana que llegó desde la otra punta del norte español a principios del pasado siglo y aún antes, para hacer progresar el puerto pesquero marinense. Echaron aquí raíces y crearon sus familias en Marín por varias generaciones.
Y “Los de Escofet” es la referencia del matrimonio Jaime y la inolvidable Montserrat que eran descendientes de ese ámbito de familias catalanas que ayudaron a ese progreso marinense. Y nos hemos dado con la sorpresa de una singular oferta que hará felices a tantos amantes de la camelia porque, su hijo, Jaime Escofet, médico ya retirado, y su esposa Rosa Crespo, han conseguido crear en Valga, su lugar de residencia, en el que viven sus felices jubilaciones un jardín de camelias que abrirá sus puertas a quienes quieran visitarlo con un número limitado impuesto por el aforo, para hacer dos visitas el próximo sábado, una a las once y media de la mañana y la otra a las cuatro y media de la tarde, un rato a gusto entre los camelios .
El jardín se sitúa en “Fontenlo”, (Valga) y, Rosa y Jaime recuerdan a quienes quieran hacer la visita que deberán ir pertrechados con calzado adecuado para el campo e informan que el programa de la visita se iniciará con la recepción por parte de ambos; una degustación de Té con dulces caseros; la visita comentada a más de 250 cultivares de camelias y, al remate, final de plasmar la reunión con una foto de familia.
Informan por otra parte que, para quienes quieran almorzar, disponen de dos establecimientos hosteleros cercanos como son el “Gran Barril Asador-Pulpería” (tfn.986963891)y el “Parrillada Criollo” (tfn.986559153).
Inscripción
Conviene realizar una inscripción previa que es completamente gratuita y siempre hasta completar el aforo, para lo cual podrá hacerse en el correo info@gruponortemca.es o también el el wsp 639105098
Carriola.Nota do Concello.08.04.26
Vecinos de San Xulián constituídos en “Plataforma Vecinal” se muestran absolutamente contrarios a la intención de la empresa URBASER para utilizar el terreno conocido como “A Canteira” que es propiedad de dicha empresa en los que pretende instalar una estación operativa que al vecindario no le convence.
Así, hoy , a las doce del mediodía, se concentrarán miembros de dicha plataforma vecinal en el mencionado lugar para mostrar su desacuerdo al considerar que la mencionada planta puede producir contaminación y también provocar ruidos y vertidos y hacen una convocatoria del vecindario de la zona al grito de “Pola saúde dos veciños e un futuro saudable e rural”.
Carriola.Iria Aboy (*).08.04.26
A Plataforma diríxese á xerencia da Área porque se xubila o 100% do persoal de enfermería de Seixo e non queremos que volvan os problemas para pacientes e persoal polo que demandamos a cobertura a tempo completo das dúas prazas ante a súa inminente xubilación e non imos permitir ningunha merma nos servizos do noso centro

A Plataforma pola Defensa do Centro de Saúde de Seixo e de Marín, vén de dirixirse ao xerente da Área Sanitaria Pontevedra – O Salnés, José Flores, para demandar a cobertura a tempo completo das dúas prazas de enfermería de Seixo ante a súa inminente xubilación. Tanto a xubilación da enfermeira como do enfermeiro vanse producir en maio sen que, ata o momento, se saiba cal é a previsión que ten a xerencia para a cobertura do seu cupo.”
Ante a xubilación do 100% do persoal de enfermería, o malestar e desconfianza entre a veciñanza medra conforme nos achegamos a maio, xa que están moi presentes os problemas no noso centro de saúde; primeiro, coa xubilación dunha das dúas prazas de enfermería e dun dos facultativos en 2021 e, despois, coa xubilación do outro facultativo o pasado verán de 2025, sen que a xerencia fixese unha adecuada cobertura o que derivou en problemas para pacientes e persoal.
Non queremos que se volva repetir esta situación, e no escrito amosámoslle a nosa firme vontade de defender a cobertura de ambas dúas prazas, a tempo completo e de maneira estable, mesmo antes de que se produzan as xubilacións.
Sabemos que noutros centros de saúde amortizaron unha das dúas prazas e deixárona sen cubrir. Nós xa temos unha auxiliar compartida co Centro de Saúde de Marín e unha celadora que fai de administrativa, polo tanto non imos permitir ningunha merma máis nos servizos que temos e non imos aceptar nada menos que a cobertura das dúas prazas de enfermería.

No escrito presentado onde demandamos que, de forma oficial, clara e detallada se informe, tamén por escrito, de como a Xerencia vai proceder á cobertura destas xubilacións, dende o día seguinte a producirse, para garantir a atención sanitaria que ata o momento tiveron as e os pacientes, sen que se produza unha diminución deste persoal nin da súa xornada laboral que derive en sobrecarga e saturación para o resto do persoal do Centro de Saúde de Seixo.
Como Plataforma anunciaremos un calendario de accións para chamar a defender a atención primaria do concello porque “sen persoal non pode haber atención sanitaria digna”.
* Iria Aboi Ferradás, portavoz da Plataforma
Carriola.Redacción.07.04.26
Marín reunió ayer un nutrido grupo de vecinos en los actos simbólicos de homenaje a Juan Gago de Mendoza y las Alarmas de Morrazo que liberaron al pueblo de la invasión francesa aquella madrugada del día 4 de abril de 1809. Se dió la circunstancia de que se cumplieron 50 años desde que se comenzó a celebrar esta efemérides

Y tal como estaba programado, a las siete de la tarde se procedió a la ofrenda de una corona de laurel en el monolito levantado justo frente a donde estuvo la instalación del “Fuerte de San Fernando”, con la ambientación musical del grupo “Os Chaneiros” que interpretaron, además de varias piezas de su repertorio, el Himno Galego previamente a la colocación de la corona al pie del monolito.
Acto institucional en el Museo Torres
Posteriormente los asistentes se trasladaron al Museo Torres en cuyo salón se desarrolló el acto institucional con la presencia de miembros de los tres partidos de la Corporación Municipal con la alcaldesa María Ramallo y representaciones de la Escuela Naval Militar y el Puerto (Presidente de la Autoridad Portuaria y Capitán Marítimo), junto a los promotores del Museo do Mar, encabezados por su presidente, Jose Antonio Pérez Santiago y público en general.
Cuatro intervenciones que se sucedieron en el transcurso del acto que fue dirigido por la concejala Marián Sanmartín y el momento de la entrega del “Premio Liberación 2026” al Museo do Mar, compusieron un acto de recuerdo de la gesta histórica y el realce de la labor de la institución premiada.

Inició los discursos José Iglesias quien diserto sobre el momento históricoque se celebraba diciendo:
Cando Marín era propiedade do Mosteiro de Oseira, comezou unha etapa de desenvolvemento do comercio, tanto interior coma costeiro. Grazas a isto, o porto foi gañando importancia, sendo utilizado ata entón pouco máis ca como fondeadoiro de pequenas dornas.
Fíxose entón necesaria a defensa da vila. É nese contexto cando xorde a idea, por parte do prior, de construír un forte: o de San Fernando, en honra ao rei Fernando II de Aragón, Fernando o Católico, no ano 1521. A súa construción foi encargada aos monxes Juan Álvarez e Antonio Jambrino.
Ata ese momento, Marín contaba únicamente co castelo da Mouta, situado onde hoxe está o concello, totalmente insuficiente e mal posicionado para defender o fondeadoiro.
Como todo forte da época, era austero e funcional: un muro alto de pedra e unha edificación principal no interior, onde se aloxaba a guarnición.
Levantado onde hoxe se atopa a Escola Naval, ocupaba aproximadamente desde a zona da piscina —a rúa do Forte aínda marca o camiño— ata o que foi o antigo hospital, estando o edificio principal onde hoxe se sitúa a dirección do centro militar.
Cómpre lembrar que naquela época toda a zona baixa da Escola era mar. O que hoxe son o mercado de abastos, a comisaría e a Praza de España era entón a desembocadura do río Lameira e a praia da Almuiña, co barrio da Banda do Río e a fonte que aínda hoxe se conserva.
O forte contaba, presumiblemente, con pezas de artillaría defendendo o exterior da ría, o fronte cara a Tambo e a enseada do Lameira, cara ao interior.
Todo isto que lles acabo de contar é para situarnos no escenario da xesta da nosa liberación, porque hoxe non queda ningún indicio físico da localización do forte, máis alá dalgún gravado de comezos do século XX. Pero para comprender realmente o que aconteceu, tamén e interesante entender o momento.
Falamos dunha época na que o exército estaba desartellado, sen cohesión nin unidade. Un contexto de desorde, máis de reacción que de planificación. E nese escenario aparece a figura de Juan Gago de Mendoza.
Todo indica que encabezou as alarmas do Morrazo e o asalto ao forte máis por oportunidade que por ambición militar. Non era unha operación de manual, senón a resposta decidida dun home e dun pobo nun momento clave.
Posteriormente, o coronel Pablo Morillo , ascendido tras os feitos de Vigo, onde os franceses se negaran a renderse ante un oficial de menor rango, decidiu degradalo
Gago, lonxe de enfrontarse a esa decisión, acatouna con disciplina castrense. E non só iso: acudiu tamén en apoio de Morillo na batalla de Pontesampaio, a bordo dunha lancha cañoneira. Chegaron coa batalla xa comezada, o que deu lugar ao coñecido —e inxusto— dito: “xente de Marín, tropa do carallo”.
A historia, ás veces, tamén se constrúe con medias verdades. E mesmo as alianzas eran cuestión de conveniencia. En Marín recibimos axuda dos ingleses, non por afinidade, senón porque o seu odio a Napoleón era maior ca calquera outra consideración.
Paradoxicamente, o propio Gago de Mendoza exercera como corsario, atacando buques ingleses na súa ruta entre O Porto e Gran Bretaña.
Así era aquel tempo. Un tempo de intereses cruzados, de decisións rápidas e de xente común facendo historia. E poderiamos preguntarnos hoxe: deberiamosmos esixir perdón a Francia pola invasión? Eu creo que non, nin cre que eles o fixeran Porque a historia non se escribe para pedir perdón. Escríbese para ser lembrada, aprender dos erros Para non esquecer quen fomos…e para entender quen somos.
Porque hai datas que non pertencen ao pasado; pertencen á memoria viva dun pobo. O catro de abril de 1809, Marín ergueuse. Non con exércitos profesionais, senón coa forza da súa xente: labregos, mariñeiros, veciños, todos eles liderados por Gago de Mendoza que decidiron loitar polo que era seu.
Aquel día, a vila recuperou a súa liberdade. Pero sobre todo, demostrou algo máis importante: que cando un pobo decide non renderse, non hai forza que o someta.
O que van escoitar agora non é só un poema épico; é a nosa memoria.
A Xesta da Liberación de Marín (1809)
Non era inverno calmo aquel xaneiro,
nin durmía a ría baixo ceo limpo.
Chegaron dende o norte, paso estrano,
as tropas alleas con ferro e dominio.
O xeneral francés, cun ollar duro,
mirou Marín coma quen mira un botín:
fondeadoiro amplo, porto seguro,
chave do Morrazo, porta do país
E o vinte e nove de xaneiro escuro
caeu a vila baixo mando estranxeiro;
o porto, o forte, o pan e o futuro
ficaron presos do soldado alleo.
Mais cando a forza pisa sen xustiza,
cando o abuso fai da noite lei,
na xente humilde prende a faísca
que non apaga exército nin rei.
Nas aldeas, nos montes, nos adros,
comezou a falarse en voz baixa,
non de medo, senón de agravio,
de terra ferida, de honra manchada.
Lucas del Val puxo verbo e razón
entre Cotobade e A Lama erguida,
e axiña responderon ao chamado
Soutelo, Caldevergazo e a mesma vida.
No Morrazo soaron as alarmas,
non de ferro nin de bronce fundido,
senón de homes deixando as leiras,
collendo fouzas, paus e o destino.
Mais que eran as alarmas?
Eran o pobo en pé,
parroquia a parroquia,
sen escola militar, pero con fe.
E á fronte delas, coma vento bravo,
ergueuse Juan Gago de Mendoza,
hidalgo de Aguete, señor do Chilreu,
nome de pedra e vontade poderosa.
Homes de Ardán, de Santomé,
de San Xulián baixaron ao camiño;
con eles mulleres, mozos e rapaces,
porque na liberdade ninguén é pequeniño.
Chegou así a noite do tres de abril,
calada, espesa, chea de agarda.
O bosque cubriu coa súa sombra antiga
os que ían cambiar o curso da alba.
Dende o mar, dúas fragatas aliadas,
con armas, lume e axuda,
Mackinley ao mando, palabra dada,
canóns ingleses contra a usurpación muda.
Pola Almuiña romperon as ondas,
lanchas cañoneiras facendo tronar;
Tambo respondeu con voz de ferro
e o forte empezou a tremer e estoupar.
Mais foi dende arriba onde naceu a xesta,
onde o monte se fixo espada e grito.
Do bosque espeso, coa aurora aínda presa,
caeron os nosos coma raio bendito.
Pouca vixilancia, sono confiado,
o francés non viu chegar a verdade:
o pobo entrando en tromba, sen medo,
coa fame de xustiza por única vontade.
Cando o sol ergueu o seu disco dourado,
San Fernando xa non era alleo:
vinte mortos deixou ó invasor,
setenta e oito presos polo seu empeño.
Dos nosos non falan as crónicas vellas,
mais sabemos o prezo da terra libre:
ninguén gaña vila sen sangue,
ninguén fai historia sen quen a escribe.
Hoxe non queda pedra do forte erguido,
ou iso creemos ao mirar arredor;
mais quizais vive nos muros da vila,
sostendo casas, memoria e honor.
Non hai estatuas para aqueles nomes,
nin mármore frío co seu apelido.
Hai algo mellor: a vila vivindo,
o porto aberto e o pobo erguido.
Cada vez que Marín mira á ría
e o vento do suroeste trae sal,
volven aquelas voces sen uniforme
que nos ensinaron a non calar.
Porque a liberdade non nace nos libros,
nin chega vestida de uniforme brillante.
Nace cando un pobo decide ser dono
do seu pan, da súa terra e do seu instante.
E mentres aquel catro de abril se lembre,
i en Marin contemos a historia dos nosos pais
a nosa xente non se rende,
nin onte, nin hoxe, nin xamais
Terminado el discurso de José Iglesias, los asistentes premiaron su pieza histórico-literaria con prolongados aplausos
Semblanza del Museo do Mar
A continuación se leyó una semblanza del Museo do Mar desde los inicios de su existencia que se basaron en la decisión e ilusión de un marinero jubilado, José Antonio Pérez, gran aficionado a recolectar piezas de interés del mundo del mar que encontró a un grupo de personas que quisieron apoyarlo en la consecución de un local para establecer el Museo,local que fue cedido gratuitamente por ABANCA mientras no lo necesita y en el que se instaló el incipiente museo con numerosas piezas del propio Pérez Santiago y otras donadas o cedidas por personas e instituciones hasta el punto en que ya no es posible recibir nada más porque el museo está colmado absolutamente.

El ponente insistió en la labor de Pérez Santiago y sus colaboradores y reclamó, aprovechando la presencia de representantes de adinistraciones que podrían facilitar la consecución de un nuevo Museo, para pedir interés por dotar a Marín de esta institución de gran valor etnográfico, educativo y turístico.
Terminó destacando la labor adicional del Museo do Mar con numerosas e interesantes actividades a lo largo del año y felicitó a sus representantes allí presentes por el esfuerzo que han realizado y realizan en pro de dotar a Marín de tan importante institución.
Intervención de la alcaldesa
Antes de la entrega del “Premio Liberación 2016” y de escuchar las palabras de agradecimiento por ello que pronunció el secretario de la institución,

Xosé María Vilaboa,
intervino la alcaldesa María Ramallo en los siguientes términos:
“Autoridades, compañeiros e compañeiras de Corporación, premiados… Veciños e veciñas… Grazas a todas as persoas por estar hoxe aquí, neste 4 de abril algo tardío pero igualmente importante importante porque hoxe todo o Museo Torres cheira a salitre. É un día de memoria e de identidade. Un día no que o mar está máis presente ca nunca.
Dicía moi ben Jose Antonio no vídeo que o noso escudo xa nos define como pobo. Do mar naceu a nosa fortuna e tamén foi o que nos imprimiu un carácter propio, un xeito de ser.

María Ramallo durante su intervención
O mar é sinónimo de moitas cousas: de paisaxe, de traballo, de esperanza, de medos, de perigos… Creo que podo dicir que en todos os fogares de Marín aprendimos a amalo e a temelo por igual. Tamén é sinónimo de tradición e de coñecemento. Hai oficios só nosos, aparellos só nosos e gamelas e embarcación tradicionais que só se ven no entorno da nosa comarca.
A fauna e a flora baixo o noso mar é inmensa, interesante e chea de curiosidades, case outro mundo que apenas coñecemos. Temos formas propias de elaborar o peixe, formas propias de chamalo… Temos a diferenciación a golpe de ola e é a nosa responsabilidade facer chegar todo este patrimonio material e inmaterial ás novas xeracións.

Placa del premio concedido ayer al Museo do Mar
Por iso, o Museo do Mar cumple un labor importantísimo desde que naceu. Conservades, seleccionades, documentades e difundides todo o que ten que ver co noso mar. Polas vosas instalacións pasan nenos e nenas de todas as idades, en visitas cos coles, que seguramente abran ante si un mundo que descoñecían ou no que non repararan con tanta atención. Tamén pasan moitos adultos que se reconcilian coas súas raíces.
E todo isto grazas á vosa convicción e determinación. Teño que darvos as grazas por esta aposta clara que tiñades. Apostábades por un Museo. Atopastes un local, conseguistes fondos para expoñer e a día de hoxe seguides facendo labor de dinamización, con novas iniciativas como o Festival de Cine do Mar, do que poderemos gozar en breve.
Parabéns, polo tanto, por este galardón enormemente merecido que o xurado non tivo apenas nin que debater, porque era unha pretensión unánime: a de poñer en valor todo o voso traballo e a vosa paixón.
E grazas de novo por seguir aportando e sumando. Pronto poderemos ver a placa que se colocará no antigo Cemiterio de Chalanas, que fixemos xunto con vós, e que servirá como homenaxe a todos os homes e as mulleres do mar”.

Terminó la regidora municipal agradeciendo la asistencia de autoridades y representaciones y las intervenciones de los ponentes en el acto y finalizó llamando a los miembros del Museo do Mar para hacerles entrega de la estatuilla y la placa del premio Libereación 2026.

Premiados y autoridades asistentes al acto de ayer en el Museo Torres
Carriola.Nota do Concello.07.04.26
O Concello de Marín ten xa iniciada a campaña de limpeza e roza dos viarios do rural. Así o anunciou o concelleiro de Medio Rural, Pablo Novas, que se achegou ata o lugar de Pedreiras, onde xa están traballando estes días os operarios da Fundación Juan XXIII, encargados da realización dos traballos.
Esta brigada de rozas a pé da entidade social será a que realice os labores nos camiños e viarios de paso estreito aos cales non se pode acceder co tractor desbrozador do Concello.

O Concelleiro de Rural cos traballadores de desbroce nas Pedreiras
A planificación dos traballos responde a criterios de necesidade, considerando o calendario festivo da localidade, a tempada alta de praias e a prevención de incendios. Co fin de facilitar a comprensión do calendario de intervencións, o Concello ten a disposición esta información na súa páxina web e nas redes sociais.
Ademais dos traballos de roza manual e do tractor municipal, o Concello contrata os traballos de roza mecánica en todos os viarios de titularidade municipal, debido ao crecemento rápido da vexetación na época primaveral e para garantir a seguridade viaria. Esta limpeza comezará a primeira semana de maio.
Disposición de zonas:
Así, a programación de traballo nas distintas zonas queda establecida da segunte maneira:
ZONA 1: 6 de abril a 22 de maio
Pedreiras, A Estivada, Arealonga, Pituco, Cañota, Pitanxo, A Laxe, O Carragal, Casal, Bravos, Viñas Brancas, A Raña, Outeiro, Carballal, Igrexario de San Xulián, A Grela, A Bouza, Pena, Caeiro, Coirados, A Roza, Vista Alegre e Macenlle.
ZONA 2: 25 de maio a 19 de xuño
Zonas entre a liña de costa e a estrada PO-551, dende a Escola Naval ata a Praia de Lapamán: Portocelo, Barriada de Mogor, O Monte, Raposeiras, Aguete, A Gorita, Montecelo, Loira, Bouzón, Moledo, Teoira e Casás.
ZONA 3: 22 de xuño a 24 de xullo
Resille, Lameiro, Cabodevila, O Pazo, Igrexario de Ardán, Picotes, Malvido, Vilaseca, Xuncal, Xermade, O Con, Bexa, Soaxe, Seixo, A Brea, Castro, Porteliña, Cidrás, Aniñada, Sequelo, Sete Espadas, Cruceiro do Vento, Outeiro, Igrexario de Mogor e Bagüín.
ZONA 4: 27 de xullo a 14 de agosto
Moreira, Pardavila, Fixón, O Pozo, Cadrelo, O Pereiro, Silvestre, Troncosa, Esperela, Ruanova, Sobreiras, Ameal, Oubiña, Currás, A Torre, Cernello, Igrexario de Santomé de Piñeiro, O Coto, Allariz, Miñán, Candóns e Pastoriza.
LIMPEZA DE MONTES: 17 agosto a 30 setembro
Montes do Barrio de Mogor (monte desde a de Pacita ata os petróglifos, monte desde os petróglifos ata o Cemiterio de Mogor, monte desde o Cemiterio de Mogor ata o Depósito de Augas), Monte Pituco, Monte Casal, Cruceiro do Vento e Monte Teixugueiras, Monte Castro da Subidá, Monte da Roza e Monte Chan da Lagoa de Pastoriza.
BOAS A TOD@S SEGUIDO@S DE CARRIOLA...Y UN CAMBIO DE RUMBOEN MI BITÁCOA
Omar Tissir
Boas a todas as veciñas e veciños de Marín. Hoy no vengo solo a hablaros de algoritmos o de cómo hacer que vuestro negocio brille en Google. Hoy la cosa va de rumbos, de corrientes y de saber cuándo un marinero necesita cambiar de barco para seguir pescando en el mejor caladero.
Si me habéis seguido por aquí, sabréis que siempre he defendido que el marketing digital no es magia, sino "sentidiño" aplicado a la tecnología. Pero para dar lo mejor de uno mismo, a veces hay que mirar la brújula y reconocer que navegar en solitario, aunque tengas un buen motor, cansa. Por eso, hoy quiero contaros que he decidido dar un cambio de rumbo a mi carrera profesional: dejo el modelo freelance y empiezo a buscar un equipo en el que integrarme al 100% en plantilla o agencia.
Sinceramente, me he cansado del desgaste que supone ser freelance. No es una cuestión de buscar estabilidad económica, que también, sino de buscar tranquilidad mental y personal [User Query]. El mundo del autónomo tiene esa trampa de la que nadie te avisa: pasas más tiempo siendo director comercial, gestor de facturas y peleando con Hacienda que haciendo lo que de verdad dominas.
Me interesa mucho más centrarme en lo que disfruto: hacer SEO, diseñar webs que de verdad vendan y montar automatizaciones con IA que le quiten trabajo al pequeño empresario. Pero quiero hacerlo desde dentro, remando junto a un equipo y sin el "ruido constante" de buscar clientes a puerta fría [User Query, 3]. No pretendo venderos la moto de que voy a revolucionar una agencia en dos días; soy, sencillamente, alguien con experiencia autodidacta práctica que quiere aportar valor y seguir creciendo rodeado de otros profesionales.
A veces, cuando leemos las notas de prensa que salen de los despachos de la Xunta, parece que en Galicia vivimos en un "Silicon Valley" atlántico. Nos hablan del rimbombante Programa Galego de Intelixencia Artificial 2025-2027 y presumen de inversiones millonarias. Pero luego apagas la pantalla, bajas a la calle, te das un paseo por la recién humanizada Rúa da Ponte o entras en nuestra Plaza de Abastos y te das cuenta de que el pequeño comercio está remando completamente solo.
La burocracia de las subvenciones es, muchas veces, un sistema tramposo. Nos venden el Kit Digital 2026 como la solución mágica, pero si rascas un poco, ves que para optar a ciertas ayudas de digitalización comercial, a veces te exigen inversiones mínimas de 12.000 euros de tu bolsillo. ¿Qué pescadería o ferretería de barrio tiene 12.000 euros sueltos para gastar en tecnología de golpe? Éche o que hai: un sistema diseñado para los grandes, mientras el autónomo de Marín queda al margen de la transición digital.
¿Qué pasa cuando Marín acoge eventos masivos como el Open de Boxeo o las campañas de ACEMAS como el Stock Marín?. Esa gente no pasea a ciegas buscando dónde tomarse una caña o comprar un regalo; lo buscan en Google Maps desde su móvil.
Si tienes una tapería o una tienda y no sales en los tres primeros resultados, sencillamente no existes. El SEO Local en 2026 es la línea roja entre sobrevivir o bajar la persiana . No es una moda, es que el 78% de las búsquedas locales en móvil terminan en una compra física. Optimizar tu ficha de Google Business, subir fotos reales de tu equipo y conseguir reseñas de tus vecinos es un trabajo gratuito que multiplica tus ingresos más que cualquier obra de asfaltado .
En 2026 ya no hablamos solo de palabras clave, hablamos de GEO (Generative Engine Optimization). Esto significa que la IA (ChatGPT, Gemini) ya no da enlaces, da respuestas directas. Mi trabajo —y lo que quiero aportar a un equipo— es asegurar que cuando alguien le pregunte a su móvil: "¿Dónde compro el mejor marisco en Marín?", la IA te cite a ti como la fuente de referencia .

Cuando hablo de Inteligencia Artificial, no me refiero a robots humanoides paseando por Cantodarea. Hablo de Agentic Commerce. Imagina a un placero que, en lugar de perder clientes porque está atendiendo llamadas, utiliza un bot de WhatsApp que responde automáticamente qué pescado ha entrado fresco hoy en la lonja y toma nota del encargo.
Eso es lo que de verdad importa: automatizar lo repetitivo para que el comerciante pueda centrarse en lo que mejor sabe hacer: el trato humano. Porque en un mundo inundado de contenido generado por máquinas, la cara humana de nuestro comercio local es el activo más valioso para generar confianza .
Mi decisión de integrarme en una plantilla nace de querer aplicar esta superioridad técnica de forma escalable. En una agencia, el especialista se beneficia de la sinergia con otros perfiles: diseñadores de UX, especialistas en campañas de Ads y gestores que entienden que el SEO técnico hoy exige un TTFB (Time to First Byte) de menos de 0,1 segundos para liderar el mercado.
Como decía antes, no busco solo un sueldo, busco poder dedicar diez horas a optimizar un sistema de ventas automatizado para un cliente en lugar de pasarlas buscando quién me pague la siguiente factura . Si a alguna agencia o equipo técnico le encaja esta filosofía de "experiencia práctica sin humo", aquí estoy para sumar.
Vecinos, la Xunta seguirá prometiendo que en 2025 o 2026 habrá milagros tecnológicos, pero la conectividad no sirve de nada si no la usamos para facturar. Nadie va a venir a digitalizar vuestro negocio por vosotros. Dejad de esperar el milagro de los despachos.
Abrid vuestro perfil de Google, automatizad vuestros mensajes, aplicad el SEO en vuestro día a día y defended vuestro mostrador con las mejores armas digitales que existen. Y si algún equipo busca a alguien que sepa lo que es "currar" a pie de calle pero con la mente en el código de vanguardia, ya sabéis dónde encontrarme.
¡Que tengáis un buen día y boa proa!
#SEO #DiseñoWeb #IA #Agencias #Marín #OmarTissir
Carriola.Necrológica.06.04.26
julio@carriola.es
La funeraria SAN MARCOS comunica el fallecimiento el día 4 de abril, de don SAMUEL RODRÍGUEZ DONSIÓN cuyos restos mortales permanecerán en el Tanatorio San Marcos, de Marín, sala número 1, hasta el momento de su traslado mañana MARTES día 7 a las CINCO de la tarde a la Iglesia Evangélica de Marín para escuchar el mensaje de la Palabra de Dios, y su posterior traslado al cementerio municipal de A RAÑA para su enterramiento.

Carriola.06.04.26
¿Cuánto se cobra estando de baja?

Andrés Barros
Abogado laboralista
Estar de baja no solo genera preocupación por la salud. También plantea una pregunta muy concreta que casi siempre aparece enseguida: cuánto se va a cobrar mientras dure esa situación.
Y es una duda completamente normal. Mucha gente oye hablar del 60 %, del 75 %, de que unos días paga la empresa, de que luego paga la Seguridad Social, o de que todo depende de si la baja es “laboral” o “no laboral”, pero no siempre tiene claro qué significa eso en la práctica.
La respuesta, en realidad, no es imposible de entender. Lo que pasa es que se suele explicar mal, convirtiéndose en una maraña de porcentajes, bases y conceptos que a la mayoría le suenan a chino.
Contingencias comunes y profesionales
Lo primero que se debe hacer, para saber cuánto se cobra estando de baja, es distinguir de qué tipo de baja estamos hablando. Y para ello debemos entender qué son las contingencias comunes y las profesionales.
Cuando se habla de contingencias comunes, normalmente se está hablando de una enfermedad común o de un accidente no laboral. Es decir, de procesos que no traen causa del trabajo.

Un ejemplo claro sería una gripe, una operación por una dolencia que no tiene relación con la actividad laboral o una caída en casa. En todos esos casos, la baja no nace del trabajo, aunque impida trabajar durante un tiempo.
Las contingencias profesionales, en cambio, son las que sí tienen relación con la actividad laboral. Aquí entran el accidente de trabajo y la enfermedad profesional. Hablamos, por ejemplo, de una lesión sufrida trabajando, de un accidente al realizar la actividad laboral o de una patología causada por la propia profesión en los casos legalmente reconocidos.
La diferencia no es menor. De esa clasificación dependen cuestiones tan importantes como el porcentaje que se cobra, el momento desde el que nace el derecho al subsidio e incluso algunos requisitos previos de cotización.
Cuánto se cobra en cada caso

Aquí es donde suele estar el mayor lío.
Si la baja deriva de enfermedad común o de accidente no laboral, la prestación económica se abona a partir del cuarto día de baja. Desde el día 4 hasta el día 20, ambos incluidos, se cobra el 60 % de la base reguladora. Y desde el día 21 en adelante, el 75 %. Eso significa, dicho de forma muy simple, que durante los tres primeros días, como regla general, no hay subsidio de incapacidad temporal. Además, entre los días 4 y 15 el subsidio corre a cargo de la empresa.
Si la baja deriva de accidente de trabajo o de enfermedad profesional, la cosa mejora. En ese caso, el subsidio se cobra desde el día siguiente al de la baja y asciende al 75 % de la base reguladora desde ese momento. El día de la baja lo paga la empresa como salario íntegro.
En cuanto a la duración, la prestación por incapacidad temporal tiene, con carácter general, una duración máxima de 365 días, prorrogables por otros 180 cuando se prevea la curación o mejoría durante ese tiempo. Es decir, como regla general, puede llegar hasta 545 días.
Por tanto, el resumen práctico sería este: en una contingencia común se empieza cobrando más tarde y, además, con un porcentaje más bajo al principio. En una contingencia profesional, en cambio, se cobra desde el principio y en mayor cuantía desde el arranque.
¿Un 60% (o 75%) de qué?
Aquí conviene parar un momento, porque mucha gente escucha que va a cobrar el 60 % o el 75 % y piensa que ese porcentaje se aplica sobre su sueldo sin más. Y no es exactamente así.
Ese porcentaje se aplica sobre lo que se llama base reguladora, que se suele obtener a partir de la base de cotización que aparece en la nómina del mes anterior al de la baja.
En las contingencias comunes, la regla general es bastante clara: se toma la base de cotización por contingencias comunes del mes anterior al de la baja y se divide entre el número de días a que esa cotización se refiere.
En las contingencias profesionales, el cálculo técnico es algo más enrevesado, pero para entendernos puede decirse que hay que mirar la base de cotización por contingencias profesionales del mes anterior. En estos casos, además, el cálculo puede incorporar determinados conceptos como el promedio de horas extraordinarias del año anterior.
Traducido a un lenguaje normal: si alguien quiere aproximarse a cuánto va a cobrar estando de baja, uno de los primeros sitios donde debe mirar es la nómina del mes anterior al inicio de la baja, concretamente los apartados llamados “CONTINGENCIAS COMUNES” o “CONTINGENCIAS PROFESIONALES” según sea el caso. Dichos apartados suelen estar situados en la parte de abajo de la nómina.
El complemento de IT en el convenio
Pero cuidado: no siempre acaba todo en ese 60 % o en ese 75 %.
Muchos convenios colectivos establecen mejoras de la incapacidad temporal. Esos llamados complementos de IT pueden hacer que la persona trabajadora cobre más de lo que le correspondería solo con la prestación legal. A veces elevan la cuantía hasta el 100 % del salario. Otras veces solo mejoran determinados tramos, ciertas bajas o solo algunos supuestos concretos, como los accidentes de trabajo, las hospitalizaciones o las intervenciones quirúrgicas.
Por eso, cuando alguien pregunta cuánto va a cobrar estando de baja, la respuesta completa no puede salir solo de la Ley General de la Seguridad Social. También hay que mirar el convenio colectivo aplicable. Y eso cambia mucho las cosas. Dos trabajadores con un salario parecido y una baja parecida pueden acabar cobrando cantidades distintas si sus convenios regulan de forma diferente esos complementos.
La conclusión en el fondo es que, para saber cuánto se cobra estando de baja hay que fijarse, al menos, en tres cosas: si la contingencia es común o profesional, cuál es la base de cotización del mes anterior y si el convenio colectivo mejora o no la prestación. Sin esas tres piezas, cualquier respuesta rápida corre el riesgo de quedarse corta.
(*) Colaboración semanal con el Despacho Legal AMURALEX de Pontevedra.
Carriola.Nota do Concello.06.04.26
Tal día como el pasado sábado fueron expulsados del Forte de San Fernando los franceses de Napoleón. Una madrugada sangrienta porque los fusiles y las bayonetas del ejército de Napoleón abatieron a muchos vecinos que armados de piedras, picos y palas, acabaron ganando la batalla y poniendo en fuga a los pocos soldados de Napoleón que se mantuvieron en pie
El día cuatro de abril está marcado en la historia del pueblo marinense a sangre y fuego, no en vano, muchos marinenses y morracenses en general, dejaron su vida en aquella fecha en que, como ocurrió en otras localidades del entorno, se puso fin a la presencia abusiva de los franceses. El libro “Pequeña Historia de Marín” del profesor

José Torres Martínez, dedica un amplio capítulo a recordar la efemérides, de la que se va sabiendo cada año un poco más, gracias al empeño inicial de “ADEMAR” y el creciente compromiso del concello que dedica un mayor esfuerzo en los últimos años a difundir la gesta de Gago de Mendoza y sus “Alarmas do Morrazo” en fecha como la del 4 de abril de 1809, no hace tanto.
Recogiendo el relato del profesor Torres Martínez
Vamos a rescatar del libro de don José Torres los datos concretos que él maneja magistralmente, partiendo de la finalización de la gesta de Vigo en parecidas circunstancias en la que también tomó parte Gago de Mendoza, dice Torres de él “marinense esforzado y valiente, apasionado por la libertad de su pueblo que se propuso liberar a Marín del ignominioso yugo francés, bajo el que gemían oprimidos sus convecinos sufriendo las más penosas humillaciones”.
Sitúa el profesor a las fragatas inglesas “Venus”, “Ligely” y “Astatira” que proveían a los paisanos de la comarca de armas y apoyaban a las llamadas “Alarmas de Morrazo” quienes el día 4 de abril de 1809, capitaneados por Gago de Mendoza, se disponían a llevar a cabo la recuperación de la villa de Marín y, puestos de acuerdo con las tripulaciones de los navíos ingleses y con la colaboración del comandante de marina del puerto, Francisco Oliver, deciden atacar el fuerte de San Fernando donde se alojaba la guarnición francesa que ocupaba la villa.

Recreación de la batalla fotocomposición de Jordi Bru que se encuentra en el Museo Torres
Fue un ataque simultáneo, por tierra y por mar. Las fragatas soltaron varios esquifes con tropas de desembarco y armados incluso con cañones que se dirigieron a la playa de la Almuíña, desembarcando y emplazando las piezas de artillería en lugares estratégicos. Fuego de cañón al amanecer contra el castillo y ataque del personal de los esquifes, se completaron con el ataque realizado por los paisanos apostados en los promontorios de la Pesqueira y Laxe dos Bolos cayendo en tromba sobre el fuerte cuyos muros escalan con increíble valor y agilidad.
Los franceses hasta aquel momento tranquilos, se sorprenden por las muestras de valentía a la vez que se ven cercados dentro de los estrechos pasillos del castillo. Deciden salir al exterior y se forma una verdadera batalla en la que pierden la vida de ambas partes muchos contendientes pero, al amanecer, los franceses deciden rendirse, deponer sus armas y entregarse como prisioneros. Veinte fueron las víctimas mortales francesas y 78 los prisioneros hechos por el ejército popular y, entre ellos, sus superiores pero, dos soldados, lograron escapar hacia Pontevedra en donde informaron al jefe de la guarnición que se vio muy contrariado y preocupado por la derrota sufrida en Marín. Esa preocupación le llevó a un mayor desastre porque decidió volver a Marín con nada menos que ciento cincuenta hombres armados hasta los dientes para dar un escarmiento al pueblo y también a las fragatas inglesas todavía fondeadas en la ría.

El Pazo donde vivió Gago de Mendoza en Aguete conserva intacto el escudo que corona su fachada
Nuevo intento y segunda derrota de los franceses
Habían pasado cinco días desde la derrota sufrida en el Fuerte de San Fernando y aquel contingente francés se las prometía felices a su regreso a Marín. Pero no contaban con la estrategia de Gago de Mendoza, que era consciente de la posibilidad de tal ataque. Gago ordenó sacar las armas pesadas, cañones, fusilería y demás del fuerte y las distribuyó estratégicamente por las casas que daban frente a la playa de la Almuíña y en los alrededores del Fuerte. Y cuando los franceses llegaron al arenal cayó sobre ellos el fuego de los vecinos y también de las fragatas que continuaban en las proximidades. Otros veinte soldados mueren, y quedan heridos muchos más, pero en lugar de recular, los demás corrieron hacia el fuerte, pensando que con sus cañones podrían castigar a las fragatas inglesas, pero su sorpresa fue que se encontraron con los cañones del castillo “clavados”. Los paisanos siguieron hostilizando al ejército francés que, al ver la imposibilidad de sus intenciones intentaron regresar a Pontevedra pero ya estaban esperándoles en Placeres y allí fueron capturados el capitán de la partida y catorce soldados prisioneros porque los demás habían muerto o resultaran malheridos en la batalla.
Motivo de disgusto para Juan Gago de Mendoza
Así acabó el dominio francés en Marín pero, lo que debería haber sido un motivo de ensalzamiento para Gago de Mendoza, se convirtió en un serio disgusto porque, el caudillo marinense, había actuado sin permiso del coronel Pablo Morillo, que era el jefe supremo de las fuerzas de resistencia, y en aras, seguramente, de su propia soberbia, destituyó a Juan Gago como capitán del contingente de paisanos de Morrazo que pasaron al mando del coronel Joaquín Guijarro formando ya un Regimiento.
Gago de Mendoza no cejó en su empeño de pelear la libertad y, acatando la decisión de Morillo, no se quedó quieto, participando en otras gestas como la de Puente Sampaio, dirigiendo personalmente la escuadrilla de lanchas armadas que remontaron el río Verdugo.
Premio Liberación 2026
Gracias al trabajo histórico del profesor José Torres, la mayoría de los marinenses hemos tenido ocasión de enterarnos de este episodio tan importante como desconocido hace tres o cuatro décadas. El propio historiador fue, desde el antiguo Liceo Casino de Marín, quien inició la celebración de la exaltación de la gesta de Gago de Mendoza y con él, las Alarmas de Morrazo y desde entonces, de la mano de la asociación ADEMAR y hasta hace un par de años, se celebró de manera sencilla pero merecida, el homenaje anual a Gago y a los marinenses que liberaron Marín del abuso francés aquella madrugada del 4 de abril de 1809.
Actualmente, y tras la práctica desaparición de “ADEMAR”, es el Concello quien se ha hecho cargo de esta exaltación histórica y hoy, con la sencilla pero sentida estructura de las celebraciones que se llevan sucediendo más de cuatro décadas, a las siete de la tarde se procederá al acto de homenaje ante el monolito ubicado frente donde se encontraba el “Fuerte de San Fernando” con la ofrenda de la corona de laurel a los pies de la gran piedra para trasladarse la comitiva posteriormente hacia el Museo Torres donde se procederá al acto oficial con la lectura de la gesta histórica, a cargo de José Iglesias, colaborador semanal de Carriola de Marín y presidente de la Comunidad de Montes de San Xulián.
Terminada la intervención de Iglesias, se procederá a la entrega del “Premio Liberación 2026" que este año será para el “Museo do Mar de Marín” atendiendo a los méritos que atesora su creación, su mantenimiento y las proyecciones culturales que tiene a lo largo del año, según decisión unánime de la Comisión que estudio las propuestas existentes en esta edición del premio.
El Concello hace una invitación a la ciudadanía para que asista y comparta una celebración histórica que, en otros lugares, con similar motivo, tiene una gran repercusión, léase lo que ocurre en Vigo por estas misma fechas cada año.